Lodos esintisiyle hayattan manzaralar...

Kabuslarımda Sen

2010-10-18T00:26:00.003+03:00

Yoktun belki de yanımda
Olmadığını anladığımda
Gözlerindeki yıldız kaydı
Kabuslarımda...

Güz soğuğu da neymiş ki?
Ayrılık rüzgarında
Yalnızken ruhumun karanlıklarında
İçimdeki ışığın söndü
Kabuslarımda...

Sen uyurken ben biliyordum aslında
Rüyalarımda aramıştım halbuki
Seni hep yanımda
Kalbimi kırdığında
Kabuslarımda...

17.10.2010 / 15:40

GİT!

2010-06-08T00:56:00.003+03:00

Git artık!
Durma, git...
Git hiçbir zaman dokunamadığın yüreğimden!
Uzaklaşsın suretin,
Al götür hayalini de...

Hayallerim, umutlarım vardı...
Şarkılarım vardı sana,
Seslenişlerim vardı,
Sevgim vardı!

Git işte!
Al kendini, kalbimi bana bırak;
Acıtma içimi...
Git, sadece git...

Harabe yüreğin ve sen...

2010-05-26T00:39:00.001+03:00

Umurunda mıydı sanki yüreğinin acısı, boş sokaklarda düşüncesizce yürürken...
Ben yüreğini hissetmek isterken o boşlukta boğulmayı tercih ettin yalnız başına.
Tektin, yekdin... Kocaman ömrün boyunca.
O kadar çok yıpranmıştı ki yüreğin, dönüp bakmak istemiyordun.
Kendi içine baktığında gördüğün manzara karşısında göz yaşlarını dizginleyemiyordun.
İçinde çiçekler açsın, kelebekler uçuşsun diye güvendiğin insanlara açıyordun içini.
Ama güvendiğin insanlar da içinin harabesini gördüklerinde geri dönüyorlardı.
Tek bir çiçek tohumuna ihtiyacın vardı oysa ki,
Tek bir sevgi tohumuna; harabe yüreğinin...

Açmadın içini kimseye, açamadın kimsesizliğinde.
Yüreğini açtığın kişilerin de kimsesiz bırakmasından korktun.
Ektikleri çiçekleri ezerek gitmelerinden belki de...

Şimdi yalnızsın!
Harabe yüreğine bakmaya korkarak dolaşıyorsun boş sokaklarda
Amaçsızca...
Ve hala yalnızsın!
Harabe yüreğinle başbaşa...

26.05.2010 / 00:34

HAYAL

2010-04-23T22:40:00.003+03:00

Sabahın ayazında bir çiğ tanesi süzülür,
Bir çiçeğin yaprağından.
Gözlerinden ise yaşlar...
Yürürken kumsalda
Ayaklarını dalgalar,
Ruhunu rüzgar okşar.
Ve burnumda tüter hayalin...
Kokun vurur,
Yüzüme savrulur saçların.
Bedeninin gölgesi düşer omuzlarıma,
Hasretinin ağırlığından!
Bakışların daldıkça uzaklara,
Özlemin kalbime batar,
En çok hayalini özlerim...

23.04.2010 / 01.22

Sımsıcak…

2010-01-19T22:52:00.001+02:00

İstanbul’a kar yağarken iki sevgilinin resmini çizdim beynimde. Diğer insanların bakışları buz keserken, onların yürekleri ısıtıyordu üşüyen bedenlerini. Sımsıcacık bakışlardaydı, gülüşlerinin ışıltısındaydı; yüreklerinin çırpınışı. Ayrıldıklarında bile beraber atıyordu yürekleri. Bembeyaz karlar üzerinde ayak izlerini bırakırken hiç üşümüyorlardı; ayrı yürüyor olsalar bile. Yüreklerinin birlikte çırpınışı kuşları bile harekete geçirmişti. Lapa lapa kar düşerken gökyüzünden salınarak, kuşlar cilveleşiyordu onların yüreğinin sıcaklığıyla. Buz gibi şehir, minicik bir kıvılcımla ısınıyordu…

İçimdeki boşluğun acısı…

2009-12-01T23:20:00.003+02:00

Yanağımdan süzülen gözyaşlarım artık sadece yastığımın göğsünü ıslatıyordu. İçimde derin bir yara vardı. Parçalanmışlığın yarası. Dört bir yanıma dağılan her bir parçamı düşündükçe boğazım düğümleniyordu. Yutkunamıyordum. Güz yaşlarım akarken toprağıma, içimdeki tüm hayat belirtilerini teker teker öldürüyordu. İçimde büyük bir boşluk vardı. Hani, kendimi kendi boşluğuma bıraksam boşluğun sonu gelmeyecek, sonsuza dek düşecek gibiydim. Kim bilir ne zaman sona erecekti bu boşluk! Ya da ne zaman iyileşirdi benim de yaralarım…

Mezar Taşı

2009-10-16T23:22:00.005+03:00

Yalnız bir mezar taşıydım artık ben bu dünyada, unutulmuş... Tek desteğim üzerine konulduğum topraktı. Bir çam ağacının altında cesedimin çürümesini bekliyordum. Her ne kadar kalbi ölmeden önce çürümüş olsa bile... Yalnızdım. Yalnızlığımı karşımdaki yalan ama muhteşem dünyayı izleyerek geçiştirmeye çalışıyordum. Ara ara yağmurlarla yıkanıyordum. Zaten yağmur damlalarından başka ziyaretçim de yoktu. Kimsesizce yalnızlığımı sürdürerek, başucumdaki bedenimin çürümesini izliyordum. Neyi beklediğimi bile bilmeden. Ve birgün çürüyen cesedimin ölmeden çürümüş kalbinden bir papatya sürgün verdi...

Papatya (Ezginin Günlüğü parçası)

Boynu bükük bir papatya
Olduğuma bakıp da
Senden vazgeçtim sanıp
Sakın aldanma

Yedi kat yerin altından
Örgütlenip takılı verdim
Saçının arasına

Yedi kat yerin altından
Örgütlenip takıldım
Saçının arasına

Boynu bükük bir papatya
Olduğuma bakıp da
Senden vazgeçtim sanıp
Sakın aldanma

(Şiir: Nadir Göktürk)

Gözlerinde varolmak

2009-10-12T00:00:00.005+03:00

O kadar doluydu ki duygularım, artık hiçbir şekilde dizginleyemiyordum. Duygularımın şiddeti ürkütse de beni, içimdeki çocuk uzun yıllardır hasretti bu dolu dizgin duygulara... Ve dizginleyemediğim duygularım bana yalnızlığı daha çok yaşatsa da duygularımdan vazgeçmiyordum, vazgeçmeyecektim. Uzun yıllardır beklemiştim bu anı, bu zamanı, bu duyguları...

Susadıkça seni istiyordum yanımda. Ve özledikçe gözlerindeki gizemini, daha çok merak ediyordum seni yaşamayı. Artık sözlerinden çok bakışlarını istiyordum. Sözlerinden çok dokunuşlarını. “Ellerimi tut ve hiç bırakma!” diye bağırsam bile gözlerine gözlerimle, sen gözlerimin anlattıklarını anlamıyordun.

Düşündükçe seni, senin bakışlarını dizginleniyordu içimdeki serseri. O sert bakışlarının altındaki şefkatti içimdeki çocuğu dışarı çıkaran. İçimde bir coşku dalgası beliriyordu. Sana şiirler yazmak istiyordum. Çılgınca sözler söylemek istiyordum. Belki de gözlerinde var olmalıydım bugün. Islak saçlarımla söndürmeliydim kor bakışlarını. Ve içindeki sevgi dolu çocuğu çıkarmalıydım yeniden. Seni geçirmeliydim içimden. Seni süzmeliydim. Ve birgün seni geçiriyordum içimden, sen olduğumu fark ettim. Seni geçirdim içimden, sen oldu bakışlarım. Gözlerinde var oldu ruhum...

11.10.2009 / 19.30

Olmaz...

2009-09-04T23:27:00.003+03:00

Belki de çok şey beklemişimdir senden!?
Hep kollarının arasında olmayı dilerken,
Sendin aslında beni uzaklaştıran kendinden..

Bir hayaldi ya da bir büyü
Gözlerinden gözlerime doğru
Ama bu hayalden de
Uyanalı çok oldu...

Buzdan kalpler

2009-08-08T00:04:00.003+03:00

Son günlerde yalnızlık titretiyor içimizi seninle. İkimizin de soğukluğu üşütmekten ileriye gitmiş, kaskatı kesmişti kalplerimizi. Her elimden kaydığında kırılıyordu buzdan kalbin. Bir dağ gibi yükseliyordu benliğin önümde. Sana geçit vermeyen bir duvarın vardı. Kendi yalnızlığını biçip, bana kaftan niyetine sunuyordun. Halbuki o kaftan beni o soğuklardan korumak yerine daha çok üşütüyordu. Ne vardı ki sanki senin kollarında ısınsam? Ama sen de biliyordun önce kendini ısıtman gerekiyordu hayata... Ve kendini dondurup dağının arkasındaki yalnızlık mağarasında saklamayı daha uygun görüyordun. Sana ulaşmak için rüzgar oluyordum, fırtına oluyordum... Ama sen yalnızlığına zarar verdiğimi söyleyerek kayalarını döküyordun üzerime. Sonra da yalnızlığını bana şikayet ediyordun. En sonunda kendimi denize bırakmaya karar verdim. Bir dalga köpüğü olacağım artık benlik dağının kıyısında. Bana her baktığında sakinleşecek donuk kalbin. Yavaş yavaş bir dalga köpüğü hızıyla yıkacağım dağını. Geleceğim yanına...

İhtimaller bataklığı...

2009-07-19T22:54:00.004+03:00

Üşüyorum. İçime karlar yağdıkça bakışlarım donuyor. İhtimaller beliriyor şafakta. İhtimallerin içinde boğuluyorum. Gözlerindeki ateş kırmızısı damarların basıncı yıkıyor hayallerimi. Özledikçe portakal kokulu yalnızlığımın dikeni batıyor avuçlarıma. Avuçlarım parçalanıyor. Oysa en çok kuş tüyü yumuşaklığındaki ellerini hissetmek istiyordum avuçlarımda. Yağmur sonrası toprak kokusunu özlercesine seni içime çekmek geçiyor aklımdan. Bir bataklığa saplanıyorum yürürken, senden çok uzakta. Ayaklarımdan önce sevinçlerim, mutluluklarım ve hayallerim kayboluyor o bataklıkta. Sıra sende mi yoksa bende mi bilmiyorum. Sadece ellerini isterken avuçlarımda...

Bugün benim doğum günüm...

2009-07-03T01:06:00.002+03:00

Bugün benim doğum günüm. Çeyrek asra adımımı atarken, doğduğum anda ki kadar yalnızım. İnsan yalnızlığı en çok doğum günlerinde yaşıyor. Hayatı, kendini ve gidişatını sorguluyor. Yıllar önce bu dünyaya gelmek için savaştığım dakikalarda, bugün hayatın neresindeyim bilmiyorum. İçime dönüp baktığımda ise kocaman bir yalnızlık görüyorum. En çok yanımda olduğuna inandıklarım, yalnızlığıma bırakıp gitmişler beni. Kocaman, karanlık bir ormanda güneşin doğuşunu bekleyen yalnız bir çocuk gibi bekliyorum. Yalnız geldiğim bu dünyada, bu dünyaya geldiğim saatlerde bir şeyler karalıyorum... Olmuyor, yapamıyorum. Kendime hediyeler alıyorum. Hatırlandıkça, elindeki uçan balonu seyrederek yürüyen bir çocuk gibi mutlu oluyorum. Her hatırlayan farklı bir renk uçan balon oluyor elimde. Onlarla etrafımı aydınlatıp yalnızlıktan kurtuluyorum. Bugün benim doğum günüm. Doğum günüm kutlu olsun...

Baharın gelişi...

2009-06-25T23:00:00.004+03:00

Baharım geliyor yavaş yavaş. Dallarımda yeniden tomurcuklanan hislerim; gözlerimde hüzün kovan kuşunun eşsiz eflatunluğu var. Bir duvar saati hızıyla ilerleyen zamana inat, tomurcuklanan hislerim hızla açıveriyor. Gözlerimde etrafın güzelliğini izlemenin verdiği büyülenmiş durgunluk. Ve güneş kızılı saçlarıma çiçekten kelebekler konuyor. İçimdeki heyecan ve tutku soğuk bir ırmak gibi hızla çağlıyor. Kırmızı, pembe, sarı, mavi çiçekler gibi gördüğüm noktalar ekseriyeti baharımın bütünlüğünü simgeliyor. Baharım geliyor yavaş yavaş. Ve bugün dallarımda yeniden tomurcuklanıyor hislerim...

Özgürlük özlemi...

2009-06-16T23:09:00.002+03:00

Özgürlüğümü özledim bugün. Özgürlüğün beyaz kanatlarının yumuşacık sıcaklığında, saklanmak istercesine gözlerim, gözlerini aradı. Aklımda, o beyaz kanatların ahenk ile yüzüme savurduğu kızıl ufuk. Koşmak istedim delice bir deniz kenarında... Ve bir yağmur bastırsın istedim aniden düşüncelerime... Denizin üzerine dökülen inci tanesi damlalarla birlikte ben de kayıp gitsem uzaklara. Bir ses olsam ya da güzel bir melodi. Özgürlüğümün tadını çıkartarak dolaşsam insanların kulaklarında. Bir gözyaşı olmalıyım belki de mutlu bir anda; bir kadının gözlerinden süzülen. Özgür olmalıyım; zamanı umursamadan delice yaşamalıyım. Hoyratça var olmalıyım. Beyaz kanatlarımı takıp özgürlüğe uçmalıyım bugün...

Ayaklarıma kalp parçacıkları batıyor

2009-05-29T23:53:00.005+03:00

İçimdeki yalnızlık fırtınası beni sana doğru savururken, daha ne kadar karşı koyabilirim bilmiyorum. Beni yalnız bırakan da yalnızlığımı elimden alabilecek olan da sensin halbuki… Kalbimin kırıkları ayaklarıma batarken yürüyorum içimde. Koyu bir kan kırmızısı karanlık var her yerde… Önümü görebilmem için ise elimde sadece eski bir gaz lambam var. Bir gaz lambası içimi ne kadar aydınlatabilir ki? Ayaklarıma kalp kırıklarım batarken, içimdeki kapıları açıyorum teker teker. Başkalarına verilmiş sözleri tutmak kadar kolay olmuyor; insanın kendisine verdiği sözleri tutması. Ben kendi yalnızlığımı, kendime verdiğim sözleri tutamayarak yaratmışım aslında. Şimdi düşünüyorum da canımı yakan şey ayaklarıma batan kalp kırıklarım mı yoksa kalp kırıklarımın ayaklarımın altında ezilmesi mi bilmiyorum…

Son perde: “Veda”

2009-05-27T23:40:00.004+03:00

Tozlu bir sahnedeyim. Oynadığım hayat oyununda son perde… Kirli, eski sahnenin üzerinde bir sandık var. Aynı sahne gibi… Bir de kapalı bordo perdeler. Son oyunumda, son perdeye hazırlanıyorum. Perdenin arkası boş, sahne boş, kafam boş… Kimse kalmamış beni izleyen. Kimse kalmamış yanımda bu hayat oyununda bana eşlik eden! Ezberimi bile unutmuşum. Sufle veren yok. Suflör bile yok, kulağıma ne diyeceğimi fısıldayan. Elimde sahnede parçaladığım vazonun kırıkları, göğsümde beni öldürmeye çalışan kan pıhtıları var. Ve ben başım önümde, oyunun önceki perdelerini düşünüyorum. Sahnenin ortasında hayalim önceki perdeleri oynuyor. Birden çoğalıyorum sahnede… Beynimde eski günlerin ışıltıları. Seyirci koltukları dolmuş, oyunum ayakta alkışlanıyor. Ama artık son perde… Elveda herkese! Şimdi içimde oyunu sonlandırmak isteyen kan pıhtıları. Ve ben sahnede yapayalnızım. O siyahlaşmaya yüz tutmuş, temizlenmekten şişmiş tahtalara, sahneye baktıkça yalnızlığım batıyor içime. Artık ezberim bile yok. Son perde hiç oynanmayacak. Ve hiç selam verilmeyecek o boş koltuklara…

Bizi seyretmek

2009-05-24T00:08:00.003+03:00

Dışarıda esen rüzgâr ruhumun boğazını sıkarken, aklımdan geçen tek şey kanatlarımı takıp gözlerinin hizasına uçmaktı. Sonunda o mutlu an gelip çatmıştı. Kanatlarımı takıp, gözlerimi de kapatarak kendimi senin kollarına bıraktım. Elbette, sen yokken kapattığım kapılarımı açmam biraz zaman alacaktı. Sen bir kayıkla yaklaşırken gözyaşı okyanusumdaki adaya, ben bir martı olmuştum seni yalnız bırakmamak için. Bensiz geçen o süre içinde o kızgın, acımasız ve sert dalgalar çok yormuştu seni. Ve beni tek üzen şey senin bu kadar yorulman olmuştu. Gözlerine baktığımda yaşayacağımı ümit ettiğim duygular gözyaşı damlalarına dönüşmüştü. Aynı senin gözbebeklerinden damlayanlar gibi… Gözbebeklerimiz buluştuğunda ise heyecanlıydım, sabırsızdım, üzgündüm. Duygularımın en zirvesinde olduğum bir anda, kaybolurken gözbebeklerinde, sadece ellerinde huzuru tutmuştum. Kollarının arasına aldığında ise küçücük kalmıştım yine. Şimdi; zaman denilen ilacı günde yirmi dört kez yudumluyoruz seninle… Ilık bir sevgi esintisi vuruyor dağılan saç tellerimin arasından, ikimizin kalbine. Ve gözyaşı okyanusumdaki adamda devam ediyoruz, kaldığımız yerden bizi izlemeye…

Mutluluk...

2009-05-09T22:32:00.002+03:00

Mutluluk neydi? Ne zaman gelirdi, ne zaman giderdi… Neden her geldiğinde bir anda uzaklaşıp giderdi? Ya da neden istisnasız hep seninle gelirdi? Belki ellerindi mutluluk, belki ellerini tutabilmekti. Ya da bakışlarındı, bakışlarının gölgesindeki o eşsiz sohbetindi. Beni sahiplenişindi. Belli etmemeye çalışsan da kıskanışındı. Her ne kadar benimle beraber olmayı uçurum kenarında yürümeye benzetsen de… Kollarının arasına sarışındı veya kollarının arasından hiç kaybetmemek istercesine beni bırakmayışındı. Kollarının arasından kayıp o uçurumdan düşmemeye çalışmamdı belki de benim mutluluğum. Gözlerin, tenin, kokundu mutluluk. Sesin, bana hitap tarzındı ya da beni sevdiğini söylemendi. Gözlerimi kapattığımda seni görmemdi, seni hissetmemdi. Benden çok uzakta olsan da seni hissedebilmekti mutluluk. Sana “sevgilim” diyebilmemdi. Rüyalarımda seni gördükten sonra uyanınca hissettiğim o eşsiz duygunun adıydı. Kimi zaman eski günlerimizi hatırlamamdı. Sana heyecanlı heyecanlı okuduğum bir kitaptan bahsetmemdi. Hayatımı seninle paylaşmamdı mutluluk. Yavaş yavaş o bitmeyecek sandığım korkularımı seninle yenmekti. Aslında sendin hayatımın en büyük mutluluğu…

09.03.2009 / 22:26

Vuslat…

2009-05-06T23:24:00.002+03:00

Loş, küflü ve sadece boş duvarları olan bir odada başımı ellerimin arasına alıp oturmuş kalmışım bir köşede. Bedenim güneşin doğmasını beklerken, ruhum çoktan kaçıp güneşi aramaya başlamış bile. Bedenim için güneşin doğma vakti yaklaşırken, önümdeki tek engelim beynimdi. Beynim bedenimi azat ettiğinde bitecekti tüm bu arayış. Ben beynimin esiri… Bu esaret bitince ise kurtulacağım gözyaşlarımla yıkanıp küf tutmuş bu duvarlardan. Ruhumdaki senin özgürlüğünün, bedenimdeki yansımalarını yaşayacak yüzümdeki gülümseme figürü. Ben bir türkü tutturacağım yine, umuduna kavuşmuşça. Ellerinin yumuşaklığında kaybolacak hüznüm. Ve gözlerimden bu defa akıttığım umutsuzluğum olacak; bir daha geri getirmemek üzere… Ebedi özgürlüğe, bakışlarının kapalı kapılarımı açması ile kavuşacağım. Tam da gözlerinin hak ettiği gibi. Özgürlüğümün ilk günü tam gece yarısı gözlerinin meydanında buluşmak dileğiyle…

İpek Poyraz
06.05.2009 / 23.11

Eledim eledim, asker yolu bekledim...

2009-05-03T19:37:00.005+03:00

Asker yolu bekleyenler bilir, insan haber bile seyredemez o dönemde. Hele bir de beklediğiniz kişi doğuya düşmüşse... Bazı parçalar vardır, bazı türkülerimiz. İçimizin en ince yerine dokunur her zaman. Ama bazılarını bekleme anında dinleyemezsiniz bile. "Eledim Eledim" isimli türkü de bunlardan biri. Her dinleyişimde tüylerimi diken diken ediyor. Bu türküyü bir de ney'den, iyi bir neyzenden dinlemek sizi bu dünyadan alıyor başka yerlere götürüveriyor. Duymuyor, görmüyorsunuz... Başka bir alemde başka şekilde iliklerinize kadar hissederek yaşıyorsunuz o melodiyi. Huzuru içinizde bulurken aynı anda tüm hücrelerinizde korkuyu hissedebiliyorsunuz. İşte eledim eledim; işte Ercan Irmak...

Mavi Gri...

2009-04-28T23:55:00.004+03:00

Son konuşmamızdan son bakışın kaldı aklımda sadece. Dilin konuşması önemli değilmiş demek ki. Son bakışlarını, gözlerini unutmam mümkün değil ki! Bin bir anlam yüklü bakışlarınla bana milyonlarca çiçek sunar sanki gözlerin. Ve gözbebeklerinin içindeki ben daha mutlu, daha huzurlu, daha umut dolu… Tam karşımda bir fotoğrafın duruyor. Mavi, gri… Gittiğinden beri ilk defa güneşin doğuşunu daha yakın hissediyorum bugün. Daha çok hissediyorum ellerini bugün, daha çok hissediyorum dudaklarını… Ve daha çok hissediyorum tenini. Mavi gri bir fotoğrafın var elimde. Bakışların uzakça, umut dolu. Düşünüyorum seni. Kim bilir, belki de o aynı uzak bakışlarla orada aklında ben tütüyorum. Mavi gri bir fotoğrafın… Sessiz! Aynı seninle susup birbirimize baktığımız anlardaki gibi. Aynı bekler gibi. Aynı beni özler gibi…

İpek Poyraz 27.04.2009/22.28

İyi ki doğdun hayatıma!

2009-04-19T23:40:00.006+03:00

Bugün doğum günün. Benim hayatıma doğalı tam 28 yıl oldu. 28 yıl önce bir bebeğin zafer çığlığı ile birlikte gülümsedi bu dünyaya gözlerin. Her ağlayışın bir istekti o zamanlar. Ne olacağını bilmiyordun, ne yaşayacağını… Bana hazırlanırken… Minik bir bebektin 28 yıl önce. Dünyaya gözlerindeki ışığı yayan bir bebek... İlk yorgunluğunu yaşamıştın belki de bu dünyaya gelirken. O küçücük ağzını açıp ilk esneyişin de ondandı belki de! Sonra minik bir uykuya daldın annenin o güzel kokusunda. Masumca uyudun minicik bedeninle. Bir bebek rüyası gördün. Kimsenin bilmediği… Senin bile! 28 yıl aynı gülümseyen gözlerinle baktın hayata. Bana da… 28 yıl önce bir bebek geldi bu dünyaya. Hoş geldin hayatıma. İyi ki doğdun bebek! İyi ki hayatıma doğdun o minik, o saf gözlerinle bebek…

İŞKUR’un mülakatsız mülakatı…

2009-04-18T02:25:00.002+03:00

Bugün İŞKUR’un istihdam garantili kursu için seçmelere gittim. Bayrampaşa İŞKUR tarafından tarafıma verilen bilgide mülakat sonrası kurs için seçmeler olacağı söylenmişti. Yaklaşık 10 gün önce aldığım adres ve saat bilgisini teyid etmek için mülakattan bir gün önce mülakat yerini arayarak saati öğrendim. Değişmemişti; 13.30… Evime ne kadar uzaklıkta olduğunu bilmediğim için de biraz erken çıkarak mülakatın yapılacağı yere gittim. Gittiğimde saat tam olarak 12.50 idi. 40 dakika beklemek çok uzun değil nasılsa diye düşünmüştüm başıma gelecekleri bilmediğim için belki de… Kapıya gittiğimde birileri kapının önünde -kaldırımda- oturuyordu ve mülakatın 14.15’te yapılacağının bilgisinin verildiğini söylediler. Tabi belki de beni kandırıyorlardı değil mi? Emin olmak için yukarı çıktım sordum ve bana şimdi gidin 14.00’da gelin dediler. Bir saat on dakika… Gittim bir yerde oturdum bir şeyler içtim. Yine de dayanamadım saat 13.45 gibi mülakatın olacağı yere geri döndüm. Ortalık daha da kalabalıklaşmıştı. Herkes isyan ediyordu doğal olarak. Yanımızdan geçen iki bayandan biri yanındakine ağzını yayarak “Yaaa bu insanlar burada ne yapıyooorlaaar?” diye sordu. Cümleyi o kadar uzattı ki yanımdan geçerken cevap veremedim. Otobüs bekliyoruz diyemedim. İçim yanıyor. :) Hemen arkalarından iki çocuk geçti insanların arasından; küçük olan büyüğe “Abi ya kim ölmüş söylesene…” diyordu. Tabi kaldırımda o kadar kalabalık görünce insanın aklına ne gelebilir ki?

Neyse efendim saat 14.00 gibi yukarıya çıktık. Özel bir bilgisayar/ bilgisayarlı muhasebe kursu gibi bilumum kursların bulunduğu bir kurs merkezi. Üç katı merdivenler dâhil olmak üzere insanlar doldurdular. Yetkililerin gelmesini de yaklaşık 30 ila 40 dakika orada bekledik. Ben bu arada her gördüğümle sohbet ediyorum. Adamlar kesin bir daha beni görseler tanırlar yani. Yine kendimi belli ettim olduğum yerde. Yapmasam şaşırırım zaten kardeşim!

Gelelim işin can alıcı ya da can çıkartıcı kısmına

Bir ses geldi aşağıdan. Ne oluyor diye yaklaştık. Herkes birbirine soruyor. Aşağıdan yukarıya kulaktan kulağa oynuyoruz. Davetiyeli olanları ilk olarak alıyoruz onlar gelsin demişler. Nasıl yani davetiye nedir ki diye biraz ortalığı karıştırdım. Sevgili devletimiz biliyorsunuz işten çıkartılanlara işsizlik maaşı veriyor. Yani bunu bilip de buna başvuran kişilere. İşsizlik maaşı alan kişilere bu kursların davetiyesini göndermişler gelin kursa alalım sizi kurs sonrası işe yerleştirelim diye. Peki neden? Çünkü bu kurs süresince insanlara yol parası diye 15 TL ücret verecekler ve işsizlik maaşı alanların işsizlik maaşlarını kesecekler. Üstelik 50 kişilik bir kurs için seçmelere gittiğimiz bu kursun sadece en başarılı %10’luk kısmını işe yerleştirecekler. Yani toplamda 5 kişi işe girebilecek. Peki, kurs bitiminde işe yerleşmeye hak kazanamayan kişilere yeniden işsizlik maaşı bağlanacak mı? Bilmiyorum ama hiç sanmıyorum. Çünkü devletin size dönüp de; “Ben sana bir imkân sağladım, kurs verdim, başarılı olup da bir işe girmeye hak kazansaydın kardeşim. Sana yapacağımı yaptım senin bir vasfın yokmuş ki neden benden yeniden maaş istiyorsun.” deme ihtimali çok yüksek bence.

Ben de bu arada oturdum merdivenlere davetiyelilerin bitmesini bekliyorum. O arada gelen geçen herkesle sohbet ediyoruz. Kiminin hiç işi olmamış. Kiminin kendi işi varmış batmış. Kimi ben temizlik işçiliğine bile razıyım beni yeter ki bir işe soksunlar diyor.

Saat 16.15 civarı ilk içeriye giren DAVETİYESİZLERDEN biri olarak bana sordukları sorular sırasıyla adım soyadım, tc kimlik numaram, eğitim durumum ve telefon numaram. Evet, İŞKUR’un mülakatı bu dört sorudan oluşuyor tabi davetiyesizlere…

Gözyaşı Okyanusum

2009-04-13T15:39:00.001+03:00

Yalnızlık vurdu kıyılarıma bugün. Gözyaşlarıyla yıkanmaktan şişmişti hayallerimin cesedi. Ve kimsesizliğin keskin kokusu yayılıyordu cesetten. O keskin kokunun içinde karanlıkta bir yol arıyordum kendime. Karanlık bastırdıkça, gözyaşlarımın okyanusunda boğuluyordum. Sonunda daldım gittim ben de; karanlıktan bir nebze uzaklaşmak adına gözyaşı okyanusuma. Ne gemiler vardı denizlerimde kimsesiz kalmış. Ne hayal cesetleri vardı o gemilerin içinde… Okyanusumun dibinde adım atacak yer kalmamıştı. Karar verdim okyanusumun dibinden tüm gemileri çıkarmaya. Yine imkânsızı istiyordum kimsesizce… Ve sen çok uzaklardaydın bana. Gözyaşlarımın içinde yüzüyordun büyük bir sabırla bana gelmek için. Seni istiyordum yanımda ama o çok sevdiğim yalnızlığımı da bırakmak istemiyordum. Zaman zaman senden kaçıp gözyaşı okyanusumun içindeki batık gemilerde oyunlar oynamayı çok seviyordum; tüm masumiyetimle… Kimsesiz kalmak istiyordum bazen. Ama kimsesiz kalmaktan da çok korkuyordum. Hem benim elimi tutup hem de bana kimsesizliğimi yaşatabilir miydin? Aslında tek istediğim her an senin yanında olmaktı. Ama en sonunda döneceğim yer batık gemilerim olduğu için onlardan vazgeçmek de istemiyordum. Tüm bu düşünceler arasında çıkıyordum daldığım okyanustan; burnumda hayallerimin ceset kokusu. Şafağa az kalmıştı nasıl olsa…

İpek Poyraz / 13.04.2009 – 02:22

GÜNÜMÜZDE TÜRKÇE KULLANMANIN (DAYANAMADIĞIM) HAFİFLİĞİ

2009-04-10T00:38:00.008+03:00

Hazır “2009 Blog Ödülleri” yarışmasında “Kişisel Bloglar” kategorisinde yarışmaya da hak kazanmışken, önemli gördüğüm bir konu hakkında bir yazı yazmak istiyorum. Herhalde yarışma dolayısıyla epey misafir ağırlayacağım bu kısa dönemde blogumda…

Türkçe kullanmak. Türkçeyi düzgün kullanabilmek… Son dönemlerde ne kadar zorlaştı farkında mısınız? Belki çokbilmiş sen ne anlarsın diyeceksiniz ama bu gerçekten çok önemli bir konu. Neden mi? İnsanlar bulundukları toplumda dilleri ile iletişim kurarlar, kendilerini o topluma dilleri ile anlatırlar. İnsanlar dilleri ile bir “toplumu” oluştururlar. Dille ilgili herhangi bir kopukluk olduğu zaman iletişimsizlik olur. İnsanlar birbirini anlamazlar. Anlamazlar ya da yanlış anlarlar. Belki de insanların arasındaki sevgi kaybolur, anlayışsızlık ortaya çıkar. Çünkü karşısındakinin anlatmak istediğini anlayamıyordur. O toplumsal bütünlüğü sağlayan bağ giderek incelir ve kopma noktasına gelir.

Günümüze uzaktan baktığınızda Türkçenin kötüye gidişini görebilirsiniz. Peki, neden böyle oldu? İşte bu soru çok önemli. Herkes önce kendisine Türkçemi, beni ben yapan dilimi ne kadar iyi kullanıyorum diye sormalı. Ardından neden iyi kullandığı ya da kullanamadığı sorusunu kendi içinde gündeme getirerek öz eleştiri yapmalı.

Tabii bu sorunun en başında ne yazık ki eğitimdeki aksaklıklar geliyor. Tamam kabul ediyorum “mefailün mefailün mefailün feulün” de önemli fakat herkes yerine herkez yazılıyorsa, ya da yerine yada yazılıyorsa veya bağlaç "de" eki ayrı yazılmıyorsa bu Türkçe öğrenimi açısından daha büyük bir sorundur. Büyük çoğunluğun üniversiteye gitmeyip lise mezunu olduğunu varsayarsak herkes 11 ya da 12 yıllık eğitim öğretim döneminden geçiyor. Her yıl Türkçe dersinin zorunlu olduğunu da biliyoruz. Düzgün Türkçe kullanmak adına bu 12 yıllık süreç içerisinde Türkçe derslerinde ne öğretiliyor? Konuya eğitim-öğretim açısından baktığımızda sanırım dilimiz “müfredata” yenik düşüyor…

Gelelim işin teknolojik boyutuna… Cep telefonunun çıktığı ilk yıllarda konuşma ücretleri şimdi olduğu kadar ucuz değildi ve kampanyalar yoktu. Bu durum insanları mesaj yazmaya itiyordu. Mesaj yazarken de ne kadar kısa yazarsanız karşıya o kadar çok şey anlatıyordunuz. “Geliyorum” yerine “geliom” yazma çılgınlığı buradan türetildi. Düşünsenize 160 karakter yazma hakkınız var ve bir kelimeden kazancınız 3 karakter. Büyük kazanç doğrusu! Peki ya kaybettiklerimiz?

Sonra bir de baktık internet… Çok güzel bir gelişme ama ne kadar doğru kullandık? 29 harften oluşan alfabemize “w, q, x” harflerini de ekleyerek alfabemizi tam tamına 32 harfe çıkardık. O da yetmedi şeker yerine sheker yazdık, çilek yerine chilek yazdık. Tabelalarımızdaki bizim öz kültürümüze ait olan şiş kebap oldu shish kebap.

Yapmayalım, dilimizi kirletmeyelim. Türkçemizi bozmayalım. Dilimiz olmadan kimliğimiz, kişiliğimiz de olmaz unutmayalım. Kimliğimizi, kişiliğimizi başkalarına kaptırmayalım. İnsanlarla iletişimin yolu, kendini iyi ifade etmenin ve karşındakini iyi anlayabilmenin yolu Türkçeyi iyi kullanmaktan geçiyor. Türkçemizden nerede olursak olalım vazgeçmeyelim. Yoksa ne kendimizi anlatabiliriz ne de başkalarını anlayabiliriz. Kısıtlı bir dünyada ot gibi yaşarız. Yazdığımız kelimelerin her birinden bir harf eksilirken kendimizden neler eksilttiğimizin bilincinde olalım. Türkçeyi hafifletmeyelim. Dilimizi kirletmeyelim.

TÜRKÇEMİZE SAHİP ÇIKALIM!

Vee yenilikler...

2009-04-02T20:48:00.004+03:00

Sonunda uzun zamandır yazılarımı toplama amacımı başarmış bulunmaktayım. Sürekli bilgisayarımı çökerttiğim için buraya aktaracağım bir çok yazı zayi oldu ne yazık ki... Artık yazılarımın tamamı burada olacak.

:) Mutluyum...

Delicesine sevmek…

2009-04-02T20:47:00.000+03:00

Seni yaşamak… Sensizliğin içinde seni yaşamak, seni özlemek. Seni sevmek! Sen gittin, seni daha çok yaşar oldum. Her adımda, her olayda sen varsın. Hayatıma öyle bir girdin ki… Aslında hayatıma girmedin. İşte o an hayatım sen oluverdin. Her yerde senden bir parça var. Hayatın her köşesine senden bir şey bırakmışsın; sanki seni yokluğunda daha çok yaşayayım diye. Seni düşündükçe yanımda olduğun anlardan daha mutlu oluyorum kimi zaman. Seni düşünmek… Seni düşünmek kimi zaman tatlı bir melodi, kimi zaman sessiz ama kayalara sertçe çarpan dalga misali…

Sesini duyuyorum çok uzaklardan. Kokun geliyor burnuma. Mutlu oluyorum. Seni düşünmek, seni yaşamakmış ey sevgili! Seni yaşıyorum… Gözlerimi kapatıyorum ve seni yaşıyorum. Bir minik melodi eşliğinde yüreğim çarpıyor senin yüreğinle. Ellerini hissediyorum ellerimde. Seni hissediyorum! Seni düşünmek seni yaşamak sevgili! Seninle olmasam bile mutlu olmak seninle. Seni düşünmek sevgili… Seni düşünmek, bir kuş misali çırpınan minik yüreğimi alıp senin göğüs kafesine hapsetmek… Seni düşünmek, hayat denilen o kısa yolculukta gözlerinde seyahat etmek. Seni düşünmek, hayatı görmek. Seni düşünmek, kendimi görmek. Seni düşünmek bir minik kelebeğin kanatlarındaki desenleri yaratmak. Seni düşünmek, gülmek. Seni düşünmek… Seni düşünmek, sevgili… Seni düşünmek seni sevmek, delicesine…

10.02.2009 – 23:28
İpek Poyraz

Bir ben var...

2009-04-02T20:46:00.000+03:00

Bir ben var içimde…
Bugün ben değil!
Bir ben var içimde,
Biraz oradan biraz buradan…

Bir ben var,
Biraz sen,
Biraz sertçe,
Biraz erkekçe…

Alıp başını gitmek istercesine,
Hoyrat…

Bir ben var,
Biraz çocukça;
Gözünde bir damla umut,
Yüzünde masum bir gülücük…

Bir ben var ki bugün içimde,
Benden ötede…

Bir kuş misali,
Uzaklara göç edercesine,
Bir akıl var bugün bende…

Bir o kadar yorgun
Bir ben…
O katılaşmış postalların içinde,
Ayaklarıma şişmeye bile yer kalmamış…
Sana doğru yürüyen bir ben!

Bir ben var ki;
Yıllanmış…
Yorgun bakışların ardından;
Bir umut
Çocukça..

Ve çocukça sevdalar yaratmış,
Bir ben…
Bir ağacın dalından şeftali çalan bir ben var bugün,
Ve ağaç sahibinden dayak yememek için kaçan ben…

Bir ben var bugün,
Serseri…
Bir o kadar da serseri sevdalı!

Bir ben var,
Kimsesiz
Kaldırımlar olmuş arkadaşlarım…

Bir ben var içimde.
O bende, ben dışında bir hayat var
Sen varsın bir de benliğimde...

Senin için kalbi çarpan minik bir çocuk var,
Ve gözlerinde bir umut!
Her an yanaklarından süzülmeye hazır…

İpek Poyraz 13.02.2008 22:25

Bitaneme; Bakışlarının sıcaklığı...

2009-04-02T20:45:00.000+03:00

Seni düşünüyorum…
Bir karanlık var içimde.
Gözlerindeki o ışık eksildiğinden beri gözlerimde,
Görmüyorum aydınlıklarımı!

Yoksun,
Karanlıklar var
Bitmeyen, sonunu göremediğim karanlıklar…
Yetmiyor hiçbir şey aydınlatmaya içimi
Ne sevgim, ne özlemim
Hiçbir şey gözlerinden başka…
Hiçbir şey ısıtmıyor kalbimi
Bakışlarından başka…

Sen eksildin hayat durdu
Hayat durunca nefes alınmıyor ki...
Karanlıkların içindeyken kalbim
Nefes almak da bir işe yaramıyor ki!

Gel artık,
Gel artık kalbimin güneşi,
Gel de ısıt yine kalbimin her bir köşesini,
Gel de aydınlansın yine dünyam,
Gözlerinin o sonsuz parıltısıyla…
Bak yine gözlerime,
Benim de gözlerimden ışıklar saçılsın kalbine…

İpek Poyraz 13.02.2009

Umuda gebe kalmak!

2009-04-02T20:44:00.002+03:00

Umut dolu bir sevdanın gebeliğinde,
Normaldir bir güz sancısı.
Büyük bir acıdır,
Bir umut getirmek dünyaya…
Bir o kadar da mutluluk verir;
O güz sancısı.
En zoru da umudu korumaktır aslında!
Umuda gebelik dokuz aydan uzundur çünkü.
İçinizde büyütürsünüz umudunuzu…
Umudunuzla yaşarsınız,
Umut dolu sevdanızla yaşarsınız,
Umudunuzla var olursunuz,
Zordur bir umut getirmek dünyaya!
Leş kargaları, akbabalar yanı başınızdadır;
O güz sancısında…
Zordur içinizde umut dolu bir sevda ile yaşamak
Ve zordur bir umut getirmek dünyaya…

İpek Poyraz / 22.02.2009 – 23.26

Sen gel bana...

2009-04-02T20:44:00.001+03:00

Sevgiler yokmuş,
Hayat durmuş...
Bu şehrin kavgasından bize ne!
Sen gel bana...

Özlemişim...
Bir gülücük kopardım kalbimin dallarından,
Gözlerin için.
Sen gel bana...
Sen yine de gel gönlüme...

18.02.... İpek P...

Beklenene bir mektup

2009-04-02T20:43:00.000+03:00

Durgunlaştım biraz. Seni sevmenin en can yakıcı noktasındayım. Hani diyordun ya; yanmak güzeldir. Yanmayı iyi değerlendirirsen insanı pişirir; değerlendiremezsen sonsuza kadar yanmaya devam edersin diye… Yanıyorum. İçim yanıyor. Gözlerini düşündüğümde sensizlik içimi yakıyor. Beraber güldüğümüz o anları düşündüğümde içim yanıyor. Senin özlemin içimi yakıyor bugün. Gözlerimi kapatmam sadece yüzünün siluetini görmeme sebep oluyor. Yanıyorum… İçim yanıyor. Bu yanmayı durdurmak için gözyaşlarımı içime akıtıyorum. Ne fayda! Gözyaşlarım içime aktıkça, içim daha bir fazla yanıyor. Yanıyorum, seni özlüyorum. Seni seviyorum ki, yanıyorum.

Bugün detaylar çarpıyor gözüme. Bir odanın kapısından odaya bakıyorum. Odanın tamamını göremiyorum. Bir sürü detay. Bir sürü benzetme. Kocaman bir dünya… Neye nasıl bakarsam sureti ona dönüşüyor. Sana bakıyorum, sevgi görüyorum. Sana bakıyorum, aşk görüyorum. Sana bakıyorum, kendimi görüyorum. Sana bakıyorum, yanıyorum…

20.02.2009

İpek Poyraz...

Denemeler...

2009-04-02T20:42:00.000+03:00

Bulutlara bakıyorum,
Seni görüyorum.
Sonra özlemlerimi görmeye başladığımda;
Birden bir fırtına kopuyor!
Aynı yüreğimdeki gibi…
Yağmur yağıyor,
Aynı içimin ağlaması gibi…
Gök gürlüyor,
Aynı sana gönderdiğim sessiz çığlıklar gibi…
Sonra…

Sonra o damlalar toprakla buluşuyor.
Seninle buluştuğum gibi…
Toprakla buluşan damlalar hayata can veriyor.
Sana, bana, tüm dünyaya.
Aynı sevgimiz gibi!

**

Frezya

Masam dağılmış,
Masamın üzerinde bir frezya
Solmaya yüz tutmuş.
Solmamakta, ölmemekte direniyor
Yanında bir kaktüs
Frezyaya kafa tutarcasına
Dinç ve yeşil
Ferezya vazoda
Kaktüs saksıda
Masam dağılmış
Aynı düşüncelerim gibi…
Aynı iki çiçeğin düşüncelerimi dağıttığı gibi...

**

Odam dağınık
Odamın içinde bir oje kokusu
Bir de aseton
Ertesi gün için
Yüzüme takacağım bir mutluluk maskesi
Bu sahte kokunun
Bu sahte gülüşün
Bu sahte yüzün
Bu günün
Tüm sahteliğinden yorulmuşum.
Tüm bu sahteliği silmek için bir pamuk
Bir de aseton
Bu sefer böyle boyamayacağım yüzümü…

İpek Poyraz 12-02-2009 / 00:11

Kırmızı Kalemim

2009-04-02T20:41:00.002+03:00

Yazıyorum,
Aklımdan geçenleri yazıyorum…
Hayatımı yazıyorum.

Elimde bir kalem,
Kalemin ucunda hayat,
Hayatın ucunda ben,
Elimde bir ben...
Nefes almayan bir ben.
Hayalleri, sevdaları uzak bir ben…

Kırmızı bir dünya,
Kırmızı bir kalem,
Karanlıkta bir kırmızı…
Karanlık bir odaya giren güneş ışığı,
Güneş ışığının perdeden süzülmüş rengi,
Kırmızı…

Kırmızı bir özlem,
Büyük bir özlem…
Ağlamaktan kırmızıya dönmüş gözler
Ve son gün…
Kırmızı bir vuslat,
Biten bir hasret,
Kırmızı dudaklardan dökülen cümleler,
Kırmızı bir AŞK…

İpek P. 27-01-2009

Sonsuza Bekleyiş

2009-04-02T20:41:00.001+03:00

Bekliyordu yine… Gelmeyeceğini bile bile bekliyordu, umudunu yitirmeden. Saat 3’ü geçmişti. Akrep ile yelkovan aralarında sözleşmiş, ilerlememekte diretirken nasıl oluyordu da geçiyordu bu günler… Evin kasvetli ve soğuk olan bu odasındaki tüm eşyalar, odaya uyum sağlarcasına alay ediyorlardı sanki… Hepsi konuşuyordu! Beynindeki bu büyük uğultu arasından seçemiyordu sesleri. Gecenin en karanlık ve en sesiz anıydı. Bir dalga sesi vurdu serin bir rüzgârla kulağına. Rüzgâr saçlarıyla dans ederken o da bırakmıştı kendini rüzgâra…

O duvarları küf kokan odadan çıkmaya karar vermişti, eşyaların sessiz ama alaycı kahkahaları eşliğinde… Taş merdivenlerden inerken duvarlar üzerine geliyordu. Her şey hep bir ağızdan “gelmeyecek”, “o gelmeyecek” diyordu. Birden koşar adım duvarlardan sıyrılıp kumsala doğru koşmaya başladı. Kumsala geldiğinde şiddetli bir rüzgâr daha esti… Bir anda her yer kum oldu. Ardından esen kuvvetli bir rüzgârla kumlar bir araya geldi ve hareketlendi… Karanlıkta bir gölge belirdi. Gelmişti, oradaydı işte! Sarıldı… Sıkı sıkı sarıldı. Güneş doğmaya başlayıp, rüzgâr kesilince bir anda yok oldu. Kumlar yerlere döküldü. Kendini, biraz önce sarıldığı kumların üzerine bıraktı ve ağlamaya başladı; “Biliyordum gelmeyeceğini, biliyordum…” O an bir ses duydu. O ses hem çok yakındı hem de çok uzaktan geliyor gibiydi. “Ağlama” diyordu… “Ağlama, dayanamam. Mutlaka bir araya geleceğiz. Bir gün mutlaka…”

İpek P. 25-01-2009 / 23:46

Sihirli Müzik

2009-04-02T20:39:00.000+03:00

Kulağına gelen sesle yattığı yerden usulca doğruldu. O sihirli sesi dinlemek için pencerenin kenarına geçti. O kadar uzun zaman olmuştu ki kendini yalnızlığına hapsedeli. Kimse umurunda değildi; hoş gerçi o da kimsenin umurunda değildi ya…

Uzun zaman sonra o sihirli sesti onu dünyasından dışarı çıkartan. O sihirli piyano sesi… Unuttuğu renkler geldi aklına. Piyanonun her tuşu bir tablo, her sesi bir renkti sanki. Bir anda yaşadığı o güzel günlere dönmüştü. Neden bu hale gelmişti ki sanki; kendini neden bu hale getirmişti?

Pencerenin kenarından dışarıyı seyretti uzun bir müddet; piyanonun o sihirli sesiyle birlikte. Baktı, dışarıda işleri için koşuşturan insanlara baktı, oyun oynayan çocuklara baktı, sonbaharın sahte güneşiyle açmış olan renkli çiçeklere baktı, dökülen sarı, kırmızı ve turuncu yapraklara baktı, o sihirli ses kulağında yankılanırken baktı…

Ardından piyanosunun başına geçti, senelerdir paslanan parmakları ile o da başladı çalmaya. Hiç durmadan çaldı. Kim bilir belki o da hayata küsmüş birinin hayat ışığı olacaktı…

Kimbilir belki bizim de sihirli değneğimiz olacak müzik kulağımızın çok yakınlarındadır...

İpek Poyraz... 18-08-2008 / 19:51

Sevdirmeyin kendinizi

2009-04-02T20:38:00.002+03:00

Seni sevmek yoruyor beni
Bazen bir kelebek gibi
Çırpınırken küçük kanatlarıyla kalbim
Yaşamın kısalığı ürkütüyor beni
Doya doya yaşamak isterdim seni
Ama seni sevmek yoruyor beni
Çırpınan küçük kalbimi
Sözlerin yakıyor
Ağır geliyor artık sevmek
Sevdirmeyin kendinizi
Yormayın küçük kalbimi
Üzmeyin beni...

İpek Poyraz 03-06-2008 / 10:37

En güzel balo

2009-04-02T20:38:00.001+03:00

Prenses en güzel balo elbisesini giymiş şatosunun penceresinde prensini bekliyordu. Hava kararmak üzereydi. Bu akşam dolunay vardı. Eline şamdanı alıp şatolarının yabani gül dolu bahçesine indi…

Güzel prenses, hava tamamen karardığında kendini şatolarının yanındaki uçurumun o sonsuz boşluğuna bırakıverdi. Büyük bir hızla aşağı düşerken, dalgalanan elbisesi ve kızıl saçları ile duyduğu müzik sesine tatlı ve huzur dolu bir gülümseyiş gönderdi. Prensiyle ikisinin şarkısıydı bu. Bu ses!… Evet bu ses prensinin sesiydi. Hızla aşağı düşerken usulca açtı gözlerini. Hala aşağı düşüyordu ama etraf ışıl ışıldı. Aşağıda sonsuz bir boşluk pırıl pırıl parlıyordu. Prensinin gözleri ışığı olmuştu prensesin. Elinde prensinin tenini hissetti bir an. Döndüğünde prensi yanındaydı… Artık beraberlerdi, beraber uçuyorlardı o sonsuz boşlukta el ele…

İpek Poyraz 10.04.2008 - 21.40

Kahraman

2009-04-02T20:37:00.001+03:00

Sizin hiç kahramanınız oldu mu?
Benim oldu.
Tam her şeyden vazgeçtiğiniz anda karşınıza çıktı mı?
Herkes boş şeylerle uğraşırken,
O, daima sizin en iyi yerlere gelmeniz için uğraştı mı?
Oysaki öyle bir öyküydü ki benimkisi,
Tam da vazgeçmiştim yaşamaktan, yaşamak için savaşmaktan…
Nerden geldi, nasıl girdi hayatıma anlamadım bile.
Bir anda kahramanım oluverdi işte…

Küçük bir çocuk gibiydim onun yanında!
Masum, ürkek, biraz da korkak…
Elimden tuttu benim,
O korktuğum diyarlara geri götürdü.
Bu sefer korkmadım ama…
Kahramanım yanımdaydı, elimi tutuyordu!

Sarıldı bana,
Sardı sımsıcacık kollarının arasında.
“Beni bırakma!” diyebildim sadece
Tut elimden,
Bırakma beni.
Ben, ben aslında…

…evet, ben aslında göründüğüm gibi değilim
Korkuyorum,
Çok korkuyorum…

O asi duruşumun,
O umursamazlığımın ardında
Bitmek tükenmek bilmeyen korkularım var.

Tut ellerimden kahramanım,
Tut ellerimden,
Bak gözlerime o en şefkatli bakışınla,
Gülümse yine tatlı gözlerinle,
Sarıl bana
Okşa yine saçlarımı
Küçüğün olayım, koru beni,
Hayat o kadar acımasız ki…
Kahramanım ol incitmesin beni…

İpek Poyraz… 03-01-08/00:39

Son İstanbul rüyası

2009-04-02T20:36:00.001+03:00

Eski bir İstanbul günüydü… Hani eski siyah beyaz resimlerde vardır ya! Siyah beyaz bir İstanbul günüydü. Muhteşem manzaralı konağının cumbasından bu kasvetli şehri seyredalmıştı. Zamanla yarışırcasına geçen bir ömrün son demlerinde, duvardaki saatin tik takları arasında, ömrünü verdiği bu koca şehri seyrediyordu. Durdu ve tekrar baktı. Evet, zamanla yarışırcasına yaşamıştı hayatı… Şimdi, konağından seyrettiği İstanbul’daki diğer insanların koşuşturmacaları gibi o da koşmuştu bir yerlere hayatı boyunca.

Semaverinin sesiyle irkildi. Kalktı kendine bir çay aldı. Durdu, konağına baktı, ne kadar çabuk geçmişti yıllar… Konakta bir başına kalakalmıştı. Arada bir çoluk çocuk, torunlar gelirse koca konakta ses oluyordu. Bir de fırtınalı akşamlarda tahtalar gıcırdıyordu…

Semaverinde hazırladığı çayını alıp cumbasındaki en güzel köşeye oturdu. Buradan hem boğaz hem de çarşı görülebiliyordu. Baktı insanlara, yüzünde acı bir gülümseme… Balıkçılar kayıklarını hazırlıyorlardı. Ağlar hazırlandı, telaş içinde birbirlerine sesleniyorlardı. Ne kadar yaşamayı unutsalar da, onlar da haklıydı ekmek davasıydı.

Bir anda çarşı hareketlenmeye başladı. Ahi kültürünü devam ettiren esnaftı hareketlenmenin nedeni. Selamlar, alışverişler, sohbetler, kahkahalar… Ve günün telaşı! Yaşamın telaşına kapılıp ne kadar çok şey kaybediyorlardı halbuki.

Kalktı camı açtı, temiz havayı içine çekti. Martılar bile ekmek kapma telaşındaydı. Onlar bile karınlarını doyurmak için daha bir hızlı uçuyorlardı. Ya dalgalar! Dalgalar bile daha bir şiddetli çarpıyordu bugün kıyıya. Ağaçlar yapraklarını döküyordu, rüzgarın şiddeti karşısında. Ne aceleleri vardı halbuki…

Ne yapıyordu bu insanlar, niye bu kadar kaptırmışlardı kendilerini işlerine? Niye bu kısa olan hayatta, etraflarında olanların farkına varamıyorlardı? “Hey, siz! Biraz etrafınızdaki güzelliklere bakın hayat çok kısa” diye bağırmak istiyordu. Kendisi için çok geçti artık, bağırmak için de çok geçti. Bağıramıyordu çünkü… Yaşlanmıştı! O da farkına varamamıştı bu ana kadar hayatın nasıl geçtiğini…

Sonra oturduğu yerden bütün bu karmaşayı seyrederken uyuyakaldı. Kimbilir belki de bu son uykusunda gördüğü rüyasında, gençlik yıllarına geri dönüp hayatın güzelliklerini yaşıyordu, belki de diğer insanları uyarıyordu… Son rüyasıydı bu, son İstanbul rüyası…

İpek Poyraz 03-01-08/01.20

Bu bir ilan-ı aşktır

2009-04-02T20:32:00.001+03:00

Sevgiliye,

Bazen tek bir cümle yeter her şeyi anlatmaya. Bazen o bir cümle az gelir. Fazlasını söylemek istersin. Fazlasını anlatmak istersin… Ama yetmez cümlelerin! Dünyadaki tüm kelimeleri, tüm cümleleri kullansan da yetmez hissettiklerini anlatmaya. Düşünürsün, verdiği değeri, sana olan sevgisini; o kadar çoktur ki kelimeler dökülemez dilinden. Onun verdiği değer çok mutlu etse de seni, bir yandan da canını yakar. Daha önce hiç yaşamamışsındır çünkü. Hiç kimse onun kadar sevmemiştir seni. Hiç kimse bir karşılık beklemeden o kadar değer vermemiştir sana. Gözlerin dolar sevgisinin şiddeti karşısında. Ama açıklayamazsın bunu ona.

Hep kendini aramışsındır hayatta. Kendi içinde, kendi yalnızlığında ararken kendini; tam karşında bulursun bir anda. Belki de onda ki kendini seversin en çok. Yavaş yavaş parçan olur senin. Ayrı kaldığında canın yanar. Kopamazsın ondan. Özlersin ama susarsın. Özlersin ama beklersin. Onun canı yandığında çok uzakta bile olsan hissedersin. Senin de canın sıkılır.

Anlatırsın yetmez, sarılırsın yetmez, öpersin yetmez. En çok da gözlerine bakmak yetmez. Ama gözlerine de uzun uzun bakamazsın.

Öyle bir anda girmiştir ki hayatına. Tam da kendini sorgulamaya başlamışsındır. Ben yanlışım demek ki diye düşünmeye başlamışsındır. Ama karşına kendinden bir tane daha, bir parça daha çıkınca düşüncelerin değişmeye başlar.

Ona kıyamazsın, için gider üzülecek diye. Yine de bazen en çok sen üzersin onu. Ama o yine de seni affeder. Yine de seni sevmeye devam eder.

Onun gözlerine baktığında, elini tuttuğunda çok yoğun hisler yaşarsın. O da yaşar, bunu hissedersin. Onu tanırsın, tanıdıkça daha çok seversin. Hep yanında olsun istersin. Yanındayken zaman dursun istersin. Belki de hayatın duraklatma tuşuna basıp, hayatın dışından onunla el ele izlemek istersin yaşanacakları…

Yaşadığın yoğun duygulara bir de engeller eklenir. Çok canın yanar, çok üzülürsün ama anlatamazsın. O da üzülmesin diye belli edemezsin. Kalbinin içindeki o lodos fırtınasıyla hareketlenen dalgaları durduramazsın çoğu zaman… O dalgalar kalbinin duvarlarına çarparak canını yaktıkça susarsın, için kan ağlar. Ama daha güçlü durursun ayaklarının üzerinde, kalbin daha bir hızlı çarpar ona kavuşmak için…

Başında dediğim gibi, bazen tek bir cümle yeter her şeyi anlatmaya; bazen o bir cümle az gelir… Kelimeler ve cümleler yetmeyecek biliyorum anlatmaya. Bu nedenle ben yine de tek bir cümleyle anlatacağım hislerimi! “Seni Seviyorum…”

11.10.2007
00:51

İpek P

Sen bahçem…

2009-04-02T00:01:00.004+03:00

Sen, gözümün önünde bir su buharı gibiydin. Dalıp gittikçe sana; senin gözlerine… Hayallerimden sen salına salına geçtikçe, bir dem huzur buluyordu yüreğim. Bin bir umut yeşeriyordu gözlerimde. Yeşilleniyordu aklım, hayalim. İçimde milyonlarca çiçek açıyordu seni düşündükçe… Bir su buğusu sevgilim vardı gözlerimden süzülen. Bir çiğ damlası oluyordu içimde yeşerttiği çiçeğin yaprağında. Milyonlarca çiçek arasında, milyonlarca hale bürünüyordu. Koşuyordum gizli bahçemde; incitmeden hiçbir çiçeği. Kıyamıyordum umuduma. Bilinç denilen evimin arkasında, bilinçaltı adını verdiğim bir bahçem vardı. Gizli bir arka bahçem... Sevgimi saklıyordum orada. Seni saklıyordum. Sen salına salına geçerken hayallerimden, ben huzur buluyordum. Ağaçlarım çiçek açıyordu içimdeki umutla. Seni özlüyordum. Arka bahçemde buluyordum bakışlarını. Seni düşünüyordum, bir çiğ tanesi düşüyordu çiçeklerime. Seni düşünüyordum sen geçiyordun hayallerimden. Su buğusu sevgilimi düşünüyordum, bir dem huzur buluyordu yüreğim. Seninle…

İpek Poyraz 01.04.2009 - 22.11

Biraz abarttım galiba...

2009-04-01T22:29:00.002+03:00

Bu aralar her şeyi biraz abartıyorum galiba. Yetiştiremeyeceğim işlerin sözlerini veriyorum. Yapacağım bazı şeylerden anlık kararlarla vazgeçiyorum. Günlük yaşantımı, yazılarımı paylaşacağımı düşündüğüm şu blog bile günlükten çok farklı bir boyuta ulaşmış durumda. Belki hiç okuyanım bile yokken niye bu kadar saçmalıyorum bilmiyorum. Hani hayat basitti, basit yaşanmalıydı? Değil işte... Yine de ben biraz fazla abartıyorum sanırım...

SAAT

2009-03-30T20:15:00.000+03:00

Bir çocuk var.
Büyük bir saatin tik takları arasında,
Meraklı bakışlarla etrafındakileri izliyor.
Zaman ilerledikçe saatin gölgesi düşüyor denize.
Yelkenliler birer birer çekilirken saklanacakları yerlere,
Çocuk oturuyor sadece tik takların altında.
Ve bir ateş böceği konuyor ilerleyen saatlerde omzuna.
Umursamıyor çocuk.

Bir çocuk oturuyor saatin altında…
Takvim yaprakları düşüyor kurudukça,
Ağaçların dallarından.
Bir çocuk bekliyor bir saatin altında,
Büyük bir ışık iniyor içine.
Ve o saatin altında bir küçük çocuk,
Sadece oturuyor.
Tik takların arasında bir bulut geçiyor aklından.
Düşünceleri bulutlanıyor…

Bir çocuk oturuyor bir saatin altında
Zaman ilerledikçe,
Dünyayı çeşitli parçalara bölüyor gölgesi saatin.
Her saniye farklılaşıyor bölünen alanlar.
Ve çocuğun aklında bütünlük…

Bir çocuk oturuyor bir saatin altında...
Ağlatıyor İstanbul’u.
Ve kızıyor İstanbul, çocuğu umursamayanlara.
Bir çocuk, kalbi tik taklarla çalışıyor.
Bekliyor, hareket edeceği zamanı:
Tik tak tik tak tik tak…

İpek Poyraz 29.01.2009 / 21.50
Yazı Arkası: Aslında burada bekleme ve zaman kavramına biraz vurgu yapmak istedim. Tam istediğim gibi sonlandıramadım. Belki ilerleyen zamanlarda devamını da getiririm.

Birazdan…

2009-03-28T00:04:00.001+02:00

Birazdan bir dalga vuracak yüzüme.
Birazdan bir rüzgâr titretecek içimi…
Birazdan sen düşeceksin yine aklıma,
Yine içinde hayatı gördüğüm gözlerin…

Birazdan bir vapur geçecek uzaklardan.
Birazdan yüreğim çarpacak yine hızlı hızlı.
Birazdan özlemin düşecek yüreğime.
Ve ben yarım yamalak seni bekleyeceğim avuçlarında…

Birazdan yağmur yağacak belki de!
Ya da birazdan güneş açacak.
Belki de içim ısınacak seninle,
Birazdan sen düşünce deli gönlüme…

Birazdan gözlerin vuracak gözlerime
Ve kirpiklerin değecek göğsüme…
Sıcacık nefesini hissedeceğim tenimde,
İyileştireceksin tüm yaralarımı dokunuşlarınla…

Birazdan bir rüzgâr esecek,
Sen düşeceksin aklıma.
Ve birazdan özlemin içimi yaktığında
Bir şiir yazacağım sana…

İpek Poyraz 27.03.2009 / 23.49

Başlangıçlar...

2009-03-24T16:14:00.004+02:00

Hayatına yön vermek adına bazı kararlar verir ya insanlar; hayatlarının kimi dönemlerinde. Bazı insanlar karar vermeye cesaret edemez, çünkü hayatının olağan düzeni bozulacaktır. Oysa ben şimdi hayatımı yeniden düzenlemek için can atarken, bazı bağlılıklar yüzünden bunu yapamıyorum. Yeni bir başlangıç yapamıyorum hayatımda. Bunun için işte tüm mutsuzluğum. Biri elimden tutsa kaldırsa beni. Prensimin gelmesine de 52 gün kalmışken belki o kaldırır beni düştüğüm çamurların içinden?... Duyar mı beni o uzak diyarlardan? Gelince duyar kahramanım :)

"Seni çok seviyorum bitanem"

SANKİ bir olasılık yoğunluğu var...

2009-03-15T00:22:00.000+02:00

Kelimeler insanlar üzerinde etkilidir ya hani. Bugün bana en uygun kelime ‘SANKİ’

Asosyal Sorular!

2009-03-15T00:19:00.001+02:00

Bir kimsesizlik sardı içimi. Hayatımı düşününce ürperdim birden. Tüm bu düşüncelere bir telefon konuşması sebep oldu aslında. Kendimizi bu dünyada ne kadar yalnız bıraktığımızı anladım. İlerleyen teknoloji ile birlikte kendimizi yalnızlaştırdığımızı, yine daha geride kalmış bir teknolojiyle; telefon ile anladım. Uzun zamandır konuşmadığım bir arkadaş… Uzun zamandır konuşmadan hala eskisi gibi nasıl arkadaş kalabilmişiz şaşırdım doğrusu! Hala bıraktığımız yerden devam ediyordu sohbetlerimiz. Ama bir sorun vardı… Yüz yüze görüşmek istediğimizde ya ikimizin de işi çıkıyordu ya da tembelliğe vuruyorduk işi. Sosyal bir varlık olan insanın içgüdüsel yapısını nasıl değiştirebilmiştik. Hayatımızın hangi noktasında asosyal olmaya başlamıştık? Bu sorular takıldı kafama. Çocukken misket oynardık, ip atlardık, şarkı söyleme yarışmaları yapardık aramızda. Bu yarışmaları yaptığımız çocukluğumuzun geçtiği bahçemizi yıkan belediye miydi suçlu yoksa başka şeyler mi vardı? O küçücük halimizle daha sosyaldik sanki… Şimdi ne oldu da bu duruma geldik? İş hayatı mı? Bence değil. İş hayatı öncesi de sosyal değildik. Peki, hayatımızın hangi dönemi değiştirmişti bizi? Ben bulamadım cevabını ne yazık ki. O kadar tozlanmış ki kafamın içi; hangi dönemde asosyal olduğumu hatırlayamıyorum. Bu kadar bilinçsizce kaptırmışım işte kendimi…

Ellerimde renklerimle…

2009-03-10T23:34:00.002+02:00

Bir boşlukta yürüyordum. Ellerim ceplerimde. Bir dünya yaratmıştım kafamın içinde. Yaşadıklarım ve yaşamak istediklerimden oluşan. Farklı bakıyordum dünyaya. Farklı görüyordum insanları. Herkese bir renk vermiştim. En sevdiğim renk sadece sana aitti. En parlak, en muhteşem renk sendin. Ve benim ruh halim neyse ona dönüşüyordu kafamdaki rengin. Yine de en güzel renk sendin. Ne kadar üzgün, ne kadar kırgın olsam da, üzülemiyordum artık. Tüm üzüntülerim de farklı bir renkti çünkü. Ve bir ressam edasıyla paletimde karıştırıyordum tüm renkleri birbirine. Üzüntüler, kederler, acılar… Kısacası koyu renkler olmadan çok çiğ kalıyordu kafamda oluşturduğum tablonun rengi. Koyu renklerin arasındaki o canlı renkler de sen oluyordun bir anda. O an hangi renge ihtiyaç duyuyorsam sen oluyordun. Tabloyu sen tamamlıyordun. Kimi zaman dalgaların köpüğü oluyordun, kimi zaman bir martı, kimi zaman da eski bir gemi; kafamdaki renklerinle… Bazen iki sevgili oluyorduk seninle, ikimizin elinden tutmuş minik bir kız çocuğu yanımızda. Yürüyorduk yağmur altında. Tam şemsiyemizi açacakken güneş görünüyordu uzaklardan. Yürüyorduk üçümüz tüm renkleri barındıran gökkuşağının altında. Yürüyordum… Sensiz, İstanbul’un sokaklarında… Yürüyordum, ellerim ceplerimde. Ve aklım sana vereceğim şimdiki renkte…

22.49 / 10.03.2009

....

2009-03-05T17:20:00.001+02:00

Ve şimdi yeni şeyler söyleme zamanı....

UmutSUZLUK

2009-03-04T10:18:00.001+02:00

Umutsuzluğun içinde umut dolu bir bekleyişti seni bekleyişim. Hayat ite kaka yürürken ya da yürümeye çalışırken, bir tek sana olan umudum yaşama sarılmama sebep oluyordu. Bu da geçer diyordum kendime. Bu da geçecek, sabret… Neler geçmedi ki! Aslında hiçbir şey geçmemiş. Çevremdeki insanların geçmişle, benim geçmişimle yaşamaları yüzünden hiç sıyrılamamışım o hatırlamak istemediğim geçmişimden. Çok uzun bir zaman geçmesine rağmen hala bir yerlerde alevlenmek için bekliyormuş o korlar. İnsanların istediklerini yapmayınca, istedikleri gibi olmayınca o korlarla canını yaktıklarında fark ediyormuşsun o korların sönmediğini. O korlar alevlendikçe benim gözlerimdeki ışık, umut azalıyormuş. Ve ben, tüm bunlara gülüp geçmişim; umudum yok olma safhasına gelene kadar. Şimdi bu hayattaki tek umudum sensin. Huzurum sensin. Ama sen bunu bilmiyorsun bile. Benden uzaksın. Belki de ben senden uzağım. Ne zaman bir sevgi tohumu eksem kalbime, eskiden kalbimde yetişmiş olan yabani otların o kalan son kökleri, sevgimin yeşermesini engelliyor. Seni sevsem de söyleyemiyorum. Korkuyorum o yabani otların sana olan sevgimi engellemesinden. Artık gelmiyor içimden hiçbir şey. Umudumu kaybettim sende arıyorum. Senin gelişinde arıyorum. Senin bana gelişinde arıyorum huzuru. Tüm varlığınla yanımda ol istiyorum. Huzuru senin ellerinle yakalamak istiyorum. Yoruluyorum tek başıma hayatın yükünü taşımaktan. Hiçbir şeyden haberin olmasa bile bir isyan mektubu yazıyorum; umudumu kaybettiren insanlara… Ve tüm olanları sebebini bana ve hayata yükleyen insanlara. Umudumu sende arıyorum. Sen gelirsen belki huzur bulur yüreğim. Ve bir umut tohumu daha ekiyorum yüreğime…

Bu bir isyan mektubudur!

2009-03-03T20:31:00.001+02:00

İsyan ediyorum; hayata, beni anlayan, anlamayan, anlamak istemeyen, seven, sevmeyen herkese… İsyan ediyorum artık. Yoruldum. Yordunuz… Hayat yordu. Belki de hayat adı altında bana yaşattıklarınız yordu. Ve yaşattıklarınızı benim tercihlerim olarak nitelendirip yine tüm suçu benim üzerime yıkmanız yordu. Yoruldum artık hayata tutunacak bir dal aramaya. Yok artık bir dal. Tüm dallar çürük çıktı. Uçurumdan yuvarlanmaya başladım bile. Yoruldum artık. Hayatımı, içimi hurdalığa çevirdiniz. Teşekkürler. Bir insan olarak bana verdiğiniz değere teşekkürler. Lanet olası şu hayatı daha da çekilmez hale getirdiğiniz için teşekkürler. Hayat sana da teşekkürler. Beni de bitirdin! Ben de bittim…