Sımsıcak…

İstanbul’a kar yağarken iki sevgilinin resmini çizdim beynimde. Diğer insanların bakışları buz keserken, onların yürekleri ısıtıyordu üşüyen bedenlerini. Sımsıcacık bakışlardaydı, gülüşlerinin ışıltısındaydı; yüreklerinin çırpınışı. Ayrıldıklarında bile beraber atıyordu yürekleri. Bembeyaz karlar üzerinde ayak izlerini bırakırken hiç üşümüyorlardı; ayrı yürüyor olsalar bile. Yüreklerinin birlikte çırpınışı kuşları bile harekete geçirmişti. Lapa lapa kar düşerken gökyüzünden salınarak, kuşlar cilveleşiyordu onların yüreğinin sıcaklığıyla. Buz gibi şehir, minicik bir kıvılcımla ısınıyordu…