O kadar doluydu ki duygularım, artık hiçbir şekilde dizginleyemiyordum. Duygularımın şiddeti ürkütse de beni, içimdeki çocuk uzun yıllardır hasretti bu dolu dizgin duygulara... Ve dizginleyemediğim duygularım bana yalnızlığı daha çok yaşatsa da duygularımdan vazgeçmiyordum, vazgeçmeyecektim. Uzun yıllardır beklemiştim bu anı, bu zamanı, bu duyguları...Susadıkça seni istiyordum yanımda. Ve özledikçe gözlerindeki gizemini, daha çok merak ediyordum seni yaşamayı. Artık sözlerinden çok bakışlarını istiyordum. Sözlerinden çok dokunuşlarını. “Ellerimi tut ve hiç bırakma!” diye bağırsam bile gözlerine gözlerimle, sen gözlerimin anlattıklarını anlamıyordun.
Düşündükçe seni, senin bakışlarını dizginleniyordu içimdeki serseri. O sert bakışlarının altındaki şefkatti içimdeki çocuğu dışarı çıkaran. İçimde bir coşku dalgası beliriyordu. Sana şiirler yazmak istiyordum. Çılgınca sözler söylemek istiyordum. Belki de gözlerinde var olmalıydım bugün. Islak saçlarımla söndürmeliydim kor bakışlarını. Ve içindeki sevgi dolu çocuğu çıkarmalıydım yeniden. Seni geçirmeliydim içimden. Seni süzmeliydim. Ve birgün seni geçiriyordum içimden, sen olduğumu fark ettim. Seni geçirdim içimden, sen oldu bakışlarım. Gözlerinde var oldu ruhum...
11.10.2009 / 19.30
0 yorum:
Yorum Gönder