Ayaklarıma kalp parçacıkları batıyor

İçimdeki yalnızlık fırtınası beni sana doğru savururken, daha ne kadar karşı koyabilirim bilmiyorum. Beni yalnız bırakan da yalnızlığımı elimden alabilecek olan da sensin halbuki… Kalbimin kırıkları ayaklarıma batarken yürüyorum içimde. Koyu bir kan kırmızısı karanlık var her yerde… Önümü görebilmem için ise elimde sadece eski bir gaz lambam var. Bir gaz lambası içimi ne kadar aydınlatabilir ki? Ayaklarıma kalp kırıklarım batarken, içimdeki kapıları açıyorum teker teker. Başkalarına verilmiş sözleri tutmak kadar kolay olmuyor; insanın kendisine verdiği sözleri tutması. Ben kendi yalnızlığımı, kendime verdiğim sözleri tutamayarak yaratmışım aslında. Şimdi düşünüyorum da canımı yakan şey ayaklarıma batan kalp kırıklarım mı yoksa kalp kırıklarımın ayaklarımın altında ezilmesi mi bilmiyorum…